Verslagen 2016

Ritverslagen, laatste nieuws, ... kortom alles over onze belevenissen

Adrie van der Poel Classic 2016

De piekuurtrein.

Zondag 8 mei 2016.  Adrie van der Poel Classic.  Afgesproken op het onchristelijke uur van 6u30’ met Ludo Block, reeds 37 jaar mijn fietsmaat.  Vanuit Kapellen, let op de “n”, gaat het richting Stabroek, Berendrecht en Zandvliet.  Dan de Noordlandbrug over en langs BASF.  We duiken Nederland in langsheen het golfterrein, waar we de eerste sportievelingen reeds hun ballen slaan.  Denkelijk denken die ook van ons dat we goed zot zijn.

En zo komen we aan Bath, alwaar we eindelijk het échte parkoers van de van der Poel oppikken.  Geen kat te zien, enkel de vogeltjes, de konijntjes en de hazen dartelen rond.  Ludo denkt er hetzelfde van als ik: het is reeds lang geleden dat we zo vroeg op pad waren, maar het is onvergetelijk mooi!  Enkel de lepelaar mankeert nog, die heb ik vorige week in deze buurt nog gezien!

   Dit is dus een lepelaar.

In Oostdijk ontbreekt duidelijk een bordje, maar geen nood, ik heb het parkoers van twee jaar geleden opgeslagen in mijne Garmin.  Het rescue team, zie verder, zal dit euvel wel herstellen.  Zelfs Yerseke slaapt zijn roes nog uit, diep onder de mosselen verscholen, om Jef Van Uytsel te persifleren.  Wemeldinges, gemeente Kapelle, let op de ontbrekende “n”, is de volgende plek die we aandoen.  Het nieuwe fietspad loopt langs het grootste Nationale Park van Nederland, met name de Oosterschelde.  Echter, daar zijn twee smalle haarspeldbochten in, die we onze eliterijder nog niet aan 40 km/u zien pakken.  Maar geen nood, waarschijnlijk stuiven ze hier gewoon over de grote baan.  Even verder: verbazing.  Een wagentje van met rescue team Van Trier rijdt op onze hoogte.  De chauffeur is ons onbekend, maar de begeleider wel, iemand waarvoor je spekrest moet hebben: Marcel Smout.  Mee aan de wieg van de Heidestoempers, ondertussen al dik 40 jaar geleden. 

Dan moeten we door de buitenwijken van Goes, terwijl je hier veel beter de Oosterschelde kan volgen, maar daar kunnen dan weer geen volgwagens…volgen.  Wilhelminadorp voorbij en we komen aan de eerst bevoorrading alwaar onze twee voorbijrijders hun boel opstellen.  Zij zijn verwonderd om ons hier op dit uur al te zien, het is nog geen 9 uur.  Maar wij zijn de piekuurtrein: het is de bedoeling dat we in de tweede bevoorradingspost gaan helpen als daar naast de deelnemers van de korte toer, ook de lange mannen aankomen.  Daarom opschieten, want om 11 uur moeten we toch daar zijn, na 120 kilometer. 

Hebben we tot dan veelal de wind in de rug gehad, op de Zeelandbrug waait hij van opzij.  Gelukkig zijn we goed op mekaar ingespeeld en zo om de kilometer wisselen we mekaar af.  Op Schouwen Duiveland staat diezelfde wind pal op de kop. Reden we daarvoor aan zo’n 29 gemiddeld, dan zakt onze snelheid nu richting 25.  Op de Grevelingendam is het helemaal werkendag en stijgt onze bewondering voor de mannen die twee keer per week de “brug” doen!  Volgt de Philipsdam, alwaar we voor de brug over de Krammersluizen staan.  Als we terug vertrekken kunnen we in het wiel rijden van de Steenezels van Steenbergen, want hoe zij er in slagen om mekaar met zijn zes, IN de wind te zetten, nog nooit gezien.  De eerste uiterst rechts op het kantje, zodat de volgers zeker niet kunnen profiteren.  De dijk af komen we in het gezelschap van twee deelnemers van de korte afstand die zich afvragen waar de bevoorrading is.  Het is duidelijk niet in Nieuw-Vossenmeer, zoals andere jaren, waarop ik voor de vuist weg zeg dat het dit jaar in De Heen is…wat nog juist blijkt te zijn ook.

En zo belanden we dan even voor elven, met 117 kilometer op de teller in ons geliefde buitenverblijf.  Fiets vastmaken en hop we kunnen gaan werken, want we komen als geroepen.  Ludo vliegt tussen Bruno en Louis tussen de bananen en de wafels met of zonder chocolade.  Zelf stel ik me op aan de lopende band: vol bekertje naar achter zetten, vanuit onze kant gezien, dus van voor voor de deelnemers.  Dan een leeg bekertje zetten.  Arlette en Dirk vullen dan afwisselend die bekers en als ik aan het einde ben, kan ik weer van voor af aan beginnen.  Na echt waar een half uur zijn we bij en kan ik zelf eens een bekertje drinken.  Maar in een bevoorradingspost is er altijd werk en zo kan ik nog iemand helpen met hoge “jantes” en zonder hoge “soupappen”.  Mijn handpompje heeft namelijk een goed ouderwets slangetje.

Ondertussen zijn de 7x7x2=98 gaatjes voor de bekertjes alweer leeg en vindt er een nieuwe strijd plaats om die gevuld te krijgen, want een volgende golf deelnemers is alweer aangekomen.  Ondertussen slaak ik alarm want de doos met bekertjes, 1000 stuks a.u.b., nadert de grote leegte. Geen nood, Louis heeft er thuis nog 2000 staan, maar dat is helaas niet achter de hoek.  Het zal dus recupereren en extra afwassen worden.  Gelukkig mindert te stroom, zodanig zelfs dat we de tijd krijgen voor een verfrissen.  Dirk bevoorraadt ons vanuit ’t Goeleven, dat is het café naast onze staanplaats.  Voor mij en voor hem een Skuumkoppe, het donker witbier dat op het eiland Texel wordt gebrouwen.  Van ’t vat: een aanrader.

   Dit is dus de Skuumkoppe.

Ondertussen is onze ploegmaat Nezdib aangekomen en omdat de piek na 2 uur voorbij is, vertrekken we met z’n 3.  Tegen de wind.  We passeren de dorpen met de mooie namen Kladde, Lepelstraat, Halsteren en Wouwse Plantage.  Aan het begin van de Verbindingsstraat worden we bijgehaald door twee jonge gasten.  Nu zegt dat niet veel over hun leeftijd, want voor zestigers is bijna iedereen jong.  Ik smijt me in hun wiel en wonder boven wonder, ik moet het niet lossen.  Ook mijn maten hangen er nog aan als we voor de bareel bij de watertoren van het Noordeind staan.  Wel meer dood dan levend…

Gelukkig hebben we Nezdib bij, want wij rijden los de aankomst voorbij.  De plek is namelijk veranderd tegenover vorig jaar en wij zijn hier deze morgen niet vertrokken.  Het is ondertussen goed 3 uur.  Met dit warme weer zijn de vaten donkere Tongerlo al lang geledigd, zodat wij onze troost bij de blondjes moeten zoeken.  Al de tenoren van de Stoempers maken hun opwachting.  De President is alweer paraat en heft het glas.  Sterreporter Chris komt juist uit zijn bed, wegens nachtelijke werkzaamheden en weigert een Leffe als ontbijt, maar een kwartiertje later, en na het versleuren van een aantal nadarafsluitingen, sluit hij toch maar aan bij de blondjes.  En zo is het weer oergezellig in het zomerzonnetje.  Thuis aangekomen staan er 173 kilometer op de teller van de…piekuurtrein, voorwaar een goede combinatie tussen fietsen en helpen!

Guy

 

Auteur: Guy Crikemans